کلبه عروسکهـــــــــا

نگاهم کن

می خواهم شعری بگویم از نگاهت

 صدایم کن

می خواهم شعری بگویم از صدایت

عاشقم باش

تا شعری بگویم ازمحبت بی انتهایت

بازحرف ازرفتن زدی

برو

شعری می گویم از دل سنگه بی وفابت

هرجا هستی

کمکم کن

تا شعری بگویم ازآغازتا نهایت

یادش بخیر

اون کاغذای سفیدو بی خط

با جعبه مداد رنگی

اون موقع نقاشی دلامون

همون و کوه و درخت وخونه های رنگی

وحالا زندگیمون شده

از کاغذای کاهی

که با قلم غم می کشیم توی اون

دنیایی از سیاهی

وقتی که به دنیا آمدم چیزی در گوشم طنین انداخت و گفت همیشه با تو خواهم بود.

گفتم که تو کیستی؟  گفت من غمم آنروز فکر کردم که غم عروسکی است که با او بازی

خواهم کرد ولی حالا که خود را شناختم فهمیدم که خود عروسکی هستم بازیچه ی دست غم.

در غروب طلایی خورشید ،

احساس می کنم در مقابل افتاب،

ابری است وماهی که اگرافتاب

 نباشد اوهم نیست، دستی که

 چشم به گریه ابر دارد و

دریایی که چشم به تابش

افتاب وانسان هایی که هر         

لحظه از خودشان دورمی  شوند .

می روند ومی روند تا     

 شاید روزی باز به خود بر گردند.